Πηγή εικόνας: iefemerida.gr

Πρόσφατα χάζευα μερικά επεισόδια από τις «Άγριες Μέλισσες», μιας και είχα χάσει επαφή με την σειρά εδώ και αρκετό καιρό, και εντυπωσιάστηκα από το ιστορικό background, τις περσόνες εποχής και τον αέρα Ελλάδας του 1950. Παράλληλα, όμως, σκέφτομαι πόσες ιστορικές παραγωγές έχουμε δει στην ελληνική TV. Μάγισσες της Σμύρνης, Άγριες Μέλισσες, Κόκκινο Ποτάμι, Ματωμένα Χώματα και η λίστα δεν τελειώνει. Άλλες υπερπαραγωγές, άλλες όχι και τόσο πετυχημένες. Τι είναι, όμως, αυτό που  μας τραβά κάθε λίγο και λιγάκι σε αυτές τις ιστορικές παραγωγές;

Νοσταλγία, ίσως.  

Από την μία πλευρά, νοσταλγούμε μία παλαιότερη εποχή. Ένα αόριστο τότε που συνήθως λένε οι γιαγιάδες και παππούδες στα εγγόνια με την κλισέ φράση: «Τότε, ήταν όλα έτσι, αλλιώς κτλ.…. ». Στα μάτια των παππούδων το τότε είναι πάντα καλύτερο…

Αλλά και στα δικά μας αυτιά, το τότε μοιάζει σαν παραμύθι. Μία ρομαντική εκδοχή ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια.

Μήπως νοσταλγούμε έναν κόσμο πιο φτωχό, αλλά ελεύθερο;

Η εκρηκτική Κατίνα από τις Μάγισσες της Σμύρνης, ζει στην Σμύρνη της Μπελ Επόκ, τότε που δεν υπήρχαν φανατισμένα κράτη παρά μόνο πλούσιοι Έλληνες Λεβαντίνοι. Υπήρχαν, ωστόσο, και αυτοί που δούλευαν για τους πλούσιους Λεβαντίνους ζώντας στα χωράφια αμέριμνοι, χωρίς άγχος, φοβίες και ανασφάλειες.

Στην Ελλάδα του 2020, αυτή η ιστορία ακούγεται μάλλον εξωτική, παραμυθένια.

Το δικό μας 2020 είναι ακριβώς αντίθετο.

Άγχος. Αβεβαιότητα. Μοναξιά. Εγκληματικότητα. Βία. Και η λίστα δεν τελειώνει…

Ένα πτυχίο σήμερα δεν εγγυάται και πολλά, ενώ η ανταγωνιστική αγορά εργασίας με τους χαμηλούς μισθούς δεν μπορεί να σου εξασφαλίσει ούτε τα βασικά.

Το αίσθημα απογοήτευσης που νιώθουμε οι Έλληνες millennials μας τραβάει να δούμε την ιστορία βγαλμένη από την Ελλάδα του ‘40 και να ταυτιστούμε με τους ήρωες που βλέπουμε στις οθόνες μας. 

Μήπως θα θέλαμε κατά βάθος να ήμασταν εμείς οι ήρωες που βλέπουμε στην τηλεόραση;

Ποιος δεν αναφωνεί, όταν βλέπει την αγρότισσα Ελένη από το Διαφάνι να ορθώνει το ανάστημα της από το σπιτάκι στυλ δεκαετίας 1949 απέναντι στο δεσποτικό φεουδάρχη Σεβαστό;  

Θαυμάζουμε, επίσης, την μπακάλισσα Βιολέτα που κρατάει μόνη της ένα μαγαζί-καφενείο, κατόρθωμα για την πατριαρχία της Ελλάδας του 1950.

Ταυτιζόμαστε με τους πρωταγωνιστές από την σειρά της ΕΡΤ «Η Ζωή Εν Τάφω», γιατί στα μάτια μας είναι οι ήρωες-στρατιώτες που πολεμούν στο μέτωπο αφήνοντας τον έρωτα τους πίσω στον τόπο τους.

Για εμάς τους νεότερους, αυτοί οι φανταστικοί χαρακτήρες – απλοί άνθρωποι του τότε είναι οι περσόνες που θα θέλαμε κι εμείς να ήμασταν. Γιατί θα θέλαμε να ζούσαμε σε μία εποχή, όπου θα ήμασταν ελεύθεροι να είμαστε αυτοί που είμαστε, χωρίς να σφαζόμαστε για να μιμηθούμε influences που βλέπουμε στο Instagram.

Κάπως έτσι, όσο θα χαζεύουμε απογοητευμένοι την «μέλισσα» Ελένη να τσιμπάει με το κεντρί της τον κακό Σεβαστό, τόσο πιο πολύ θα νοσταλγούμε ένα αόριστο παρελθόν. Ένα παρελθόν που, όσο και να το θέλουμε, δεν θα έλθει πίσω. Θα είχε φάση να γινόμασταν κι εμείς «Άγριες Μέλισσες». Θα είχε φάση να μπαίναμε σε μία χρονομηχανή με προορισμό όποια εποχή γουστάρουμε. Αλλά, αυτό δε γίνεται. Γιατί, είμαστε εμείς πρωταγωνιστές της δικής μας σειράς στο 2020, όχι στο 1950…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s