Ένα κρύο ανοιξιάτικο απόγευμα βγαίνεις αμέριμνος να κάνεις τα μικρά ψώνια του σουκου που έρχεται. Πηγαίνεις στο κοντινό κατάστημα ρούχων και αποφασίζεις να αγοράσεις ένα ψεύτικο μπλουζάκι ίσα ίσα για το σουκου που έρχεται. Όταν βγαίνεις όμως, από το δοκιμαστήριο, βλέπεις μία ουρά ανθρώπων να περιμένει εκνευρισμένη στο ταμείο και στο βάθος μία κυρία με γυαλιά ηλίου και μακριά χειμωνιάτικη καμπαρτίνα να καβγαδίζει με τον ταμία. Τι συμβαίνει;

Ρωτάς τον πρώτο τυχόντα τι τρέχει και σου λέει ότι μία κυρία στο ταμείο προσπαθεί να πληρώσει με πεντακοσάρικο (Όταν ακόμα υπήρχαν).

«Πεντακοσάρικο;», λες έντρομος. Αναρωτιέσαι που το βρήκε. Δεν είναι δα και τόσο συνηθισμένο να βλέπεις τα πεντακοσάρικα να σουλατσάρουν μπροστά από τα μάτια σου.

Το πεντακοσάρικο είναι ένα τρομακτικό χαρτονόμισμα και αμέσως αρχίζουν να περνούν από το μυαλό σου οι γνωστές εικόνες μαφιόζων. Πάντα σε όλες τις ταινίες το πεντακοσάρικο ήταν το χαρτονόμισμα των μαφιόζων, των εμπόρων ναρκωτικών, των κακών. Ήταν το χαρτονόμισμα που έβλεπες στις μεταλλικές βαλίτσες που κουβαλούσαν κάτι κοστουμάτοι κύριοι μέσα σε γυαλιστερές λιμουζίνες στο κέντρο του Λονδίνου.

Κοινώς, δεν είναι το νόμισμα ούτε του κόσμου ούτε του κοσμάκη που θα έλεγε και ο Τσιφόρος, αλλά του υποκοσμάκη!

Κάπως έτσι, σου κάνει μεγάλη έκπληξη, όταν βλέπεις την κοντούλα κυρία με τα μεγάλα γυαλιά ηλίου και τη μακριά καμπαρτίνα – καθαρά χειμωνιάτικο outfit – να προσπαθεί να πληρώσει με πεντακοσάρικο μία ψεύτικη μπλούζα των H&M στην ανοιξιάτικη Θεσσαλονίκη!

Χωρίς να έχω άλλον εναλλακτικό τρόπο φυγής, συμφιλιώνομαι με τη μοίρα μου και περιμένω  υπομονετικά στην ουρά που φτάνει μέχρι τις σκάλες. Σκέφτομαι ποια μπορεί να είναι η κυρία μπροστά.

«Σίγουρα προσπαθεί να ξεφορτωθεί το πεντακοσάρικο», λέω από μέσα μου. «Που το βρήκε, όμως;». Αν συναναστρέφεσαι σε υπόπτους κύκλους, δεν είναι δα και τόσο σπάνιο να βρεις ένα πεντακοσάρικο!

«Θα είναι καμιά του Ανατολικού μπλοκ και ένας Θεός ξέρει, ποια μαφία την έβαλε να χαλάσει το πεντακοσάρικο», λέει ο πενηντάρης κύριος μπροστά που έχει ιδρώσει από την αναμονή.

Η αλήθεια είναι ότι τα πεντακοσάρικα ευνοούσαν (πλέον δεν υπάρχουν, ευτυχώς) την φοροδιαφυγή και το οργανωμένο έγκλημα. Ποιος άλλος θα θέλει να διακινήσει μεγάλα ποσά χρήματος σε περιορισμένο χώρο; Μήπως άραγε οι χώρες μας κατά βάθος θέλουν να βάλλουν χεράκι στα εκατομμύρια του οργανωμένου εγκλήματος;

Κράτος και μαφία ή κράτος – μαφία;

Μεγάλη κουβέντα…

«Εδώ θα ξημερωθούμε; Τι πράγματα είναι αυτά;» φωνάζει μια άλλη κυρία μπροστά και διακόπτει τον πολιτικό συλλογισμό μου.

Οι παραπονίσιες κραυγές του κόσμου συνεχίζουν απτόητες και βγάζω το κινητό, για να χαζέψω λιγάκι στο Facebook. Κάτι πρέπει να κάνω κι εγώ, τέτοια αναμονή είναι αφόρητη.

Εν τω μεταξύ, η ουρά μεγαλώνει. Έχει ήδη φτάσει στην πόρτα του καταστήματος, όταν ξαφνικά, ακούγεται μία τσιρίδα από το πουθενά.

Είναι ο τύπος στο ταμείο.

Τα έχει πάρει.

Προσπαθεί να πείσει την κυρία να πληρώσει με ψιλά.

«Ντεν έχω ψιλά. Αυτό μου έντωσε η τράπεζα», φωνάζει η κυρία σε σπαστά ελληνικά

Σ-Υ-Γ-Ν-Ω-Μ-Η

Ποια τράπεζα δίνει πεντακοσάρικα για να πληρώσεις ένα μπλουζάκι; Είναι προφανές ότι η κυρία λέει ψέματα.  

Σίγουρα κάτι δεν πάει καλά.

Με την άκρη του ματιού, βλέπω το παιδί στο ταμείο. Φυσά και ξεφυσά. Απόγνωση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του.

Παίρνει τηλέφωνο σε κάποιον και φωνάζει «Κατέβα κάτω αμέσως». Μάλλον ειδοποιεί κάποιον υπεύθυνο.

Μετά από λίγο, σκάει μύτη ένας σεκιουριτάς με μία ούλτρα στυλάτη κυρία και ένα μεταλλικό βαλιτσάκι, όπως ακριβώς στις ταινίες, και κατευθύνονται προς τον πάγκο του ταμείου.

Είναι η στιγμή που λες ότι θα σκάσει το πιστολίδι και θα πέσουμε όλοι κάτω μέχρι να έλθει η Αστυνόμος Ντουρουντού να μας σώσει!

Η ΕΛ.ΑΣ. θα μας σώσει από την ομηρία στα H&M της κυρίας με τα αταίριαστα ρούχα. Αυτό είναι βέβαιο!

Το σουρεάλ ζευγάρι έχει μόλις φτάσει στο ταμείο. Η καλοντυμένη κυρία παίρνει τη θέση του ταμία και τον σπρώχνει διακριτικά στην άκρη, ενώ ο μεγαλόσωμος σεκιουριτάς βάζει το μεταλλικό βαλιτσάκι πάνω στον άσπρο πάγκο του ταμείου. Η κυρία ανοίγει το βαλιτσάκι και βγάζει από μέσα ολόκληρα μπλε ματσάκια από εικοσάευρα και αρχίζει να τα μετρά, ώστε να δώσει τα ρέστα στη μυστήρια κυρία.

Σημειωτέον ότι το μπλουζάκι κοστίζει 10 ευρώ, οπότε η αινιγματική κυρία με την σλαβική προφορά πρέπει να πάρει ρέστα 490 ευρώ σε ψιλά! Μέχρι να φτάσουμε στα 490 ευρώ έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας!

Η υπεύθυνη μετρά και μετρά και μετρά με αποτέλεσμα να σχηματίζονται ολόκληρα βουνά από χρήματα πάνω στον πάγκο. Εννοείται, επίσης, ότι ο εκνευρισμός μεγαλώνει. Δεν είναι λίγο να περιμένεις σχεδόν μία ώρα για να πληρώσεις ένα μπλουζάκι και δύο ζευγάρια κάλτσες.

Μετά από λίγο, η κυρία πήρε επιτέλους τα ρέστα της κι έφυγε. Η ούρα έχει αρχίσει να εκτονώνεται.

Όσο περιμένω, σκέφτομαι ότι ίσως τελικά τα ίδια καταστήματα προωθούν επίτηδες τις online αγορές ακριβώς για να αποφεύγουν περιστατικά με τη ξένη κύρια. Άλλωστε, οι online αγορές είναι πιο γρήγορες και πιο ξεκούραστες για ένα μαγαζί. Μπορεί. Who knows;

Η ώρα έχει περάσει και η περίεργη κυρία έχει φύγει. Ευτυχώς δηλαδή. Φτάνει η στιγμή να πληρώσω τη μπλούζα και πλησιάζω στο ταμείο. Ο ταμίας μοιάζει σα να έχει δεχτεί ένοπλη επίθεση. Ιδρωμένος, κοκκινισμένος και αναστατωμένος παίρνει τα πράγματα μου και τα περνά από τον έλεγχο του ταμείου. Πληρώνω, ξεμπερδεύω με το ταμείο και παίρνω το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι.  

Φτάνω στο σπίτι και η ώρα είναι κοντά 8. Προφανώς ετοιμάζω ένα μικρό βραδινό.

Έχω μία συνήθεια, όπως πολλοί Έλληνες, όταν τρώω να βλέπω ειδήσεις. Ανοίγω την τηλεόραση και επιλέγω ένα τοπικό κανάλι – όχι γιατί θέλω τόσο να ενημερωθώ – απλά θέλω να υπάρχει μία φωνή μέσα στο σπίτι!

Info-tainment κατά μία έννοια!

Τη στιγμή που είμαι έτοιμος να φάω, ακούω τη μεγάλη είδηση!

«Εξαρθρώθηκε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης σπείρα πλαστογράφησης χαρτονομισμάτων», λέει με στόμφο η δημοσιογράφος.

«Έχει γούστο», αναφωνώ εγώ.

Η τηλεόραση συνεχίζει και μετά από λίγο ακούγεται: «Η σπείρα έχει διασυνδέσεις με τη βουλγαρική μαφία στη Θεσσαλονίκη».

«Κοίτα να δεις. Μήπως η περίεργη κυρία συνδέεται με την υπόθεση;»

Μετά από λίγο σκάει το πλάνο με τα H&M στο βάθος. Η ΕΛ.ΑΣ. που αναφέραμε παραπάνω, παρακολούθησε την κυρία και την έπιασε λίγο έξω από το μαγαζί.

Τι κρίμα! Τελικά, η κυρία δε θα βάλλει το ψεύτικο μπλουζάκι. Έχει δίκιο η λαική σοφία που λέει ότι ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται…

Στη δική μας περίπτωση, όμως, δεν το κόβω να χάρηκαν και πολύ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s